Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης: «Θεωρώ τον εαυτό μου σκανδαλωδώς τυχερό και πολύ ευνοημένο»

Για τον έρωτα, την πορεία του και τη ζωή του σήμερα μίλησε ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης και παραδέχθηκε ότι δεν νοσταλγεί το παρελθόν του αλλά ζει το σήμερα.

«Tολμώ να πω ότι είμαι σε μια πολύ καλή περίοδο της ζωής μου, τόσο σε ό,τι αφορά τα προσωπικά μου όσο και τα επαγγελματικά. Τα τελευταία χρόνια παίζω λιγότερο στο θέατρο, ενώ μου αρέσει πολύ να σκηνοθετώ παραστάσεις. Αυτό που ψάχνω κάθε φορά είναι να βρω ένα νόημα στα πράγματα που κάνω και μαζί να καταλάβω λίγο καλύτερα τον κόσμο γύρω μου, που είναι ένα μικρό χάος. Σε αυτή τη φάση της ζωής μου διάγω έναν "πολυτελή" βίο, που μου δίνει τον χρόνο να σκέφτομαι, να παρατηρώ, να ζω τα πράγματα που θέλω. Ελπίζω να κρατήσει. Και έχω πάντα το άγχος να μη μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι» είπε μεταξύ άλλων στην συνέντευξη που έδωσε στο Madame Figaro.

Και συνέχισε απαντώντας στην ερώτηση αν νοσταλγεί το παρελθόν, τότε που έκανε τα πρώτα του βήματα στον χώρο. «Περάσαμε ωραία στα ’90s, αλλά δεν αισθάνομαι καμία νοσταλγία. Τώρα είμαι 55 ετών και για την ώρα ευχαριστιέμαι πιο πολύ το παρόν μου. Έχω σχέση με το παρελθόν, κρατάω ημερολόγιο, αρχείο, επιθυμώ –προφανώς για λόγους ελέγχου ή λόγω φόβου θανάτου– να έχω πρόσβαση σ’ αυτό, αλλά δεν το νοσταλγώ.

Νοσταλγώ λίγο τις βραδιές με παρέες που κάθονται έως αργά και γελάνε βροντερά

«Δε σου λείπει, για παράδειγμα, η ανεμελιά ή η αίσθηση ότι μπορείς να κάνεις τα πάντα ή ο τρόπος που ερωτεύεσαι;» ρωτά η δημοσιογράφος και εκείνος απαντά: «Ερωτεύομαι και τώρα πάρα πολύ και να σου πω και κάτι: Όταν βλέπω φωτογραφίες του νεαρού αγοριού που ήμουν κάποτε, σκέφτομαι: "Αχ, πόσα δεν ξέρεις και γιατί έχεις αυτή τη φάτσα σαν να τα ξέρεις όλα"! Αν το σκεφτείς, σε όποια ηλικία κι αν είμαστε κάθε φορά, ποτέ δεν έχουμε υπάρξει μεγαλύτεροι. Όταν είσαι 20 ετών, νιώθεις ότι είσαι στην πιο ώριμη στιγμή της ζωής σου –και έτσι είναι– κι αυτό σου συμβαίνει σε κάθε ηλικία. Τι να πεθυμήσω, λοιπόν; Αυτό που με νοιάζει τώρα, που το σώμα βρίσκεται σε καλή κατάσταση και ο νους αντέχει, είναι να παραμείνω με ενεργό κύκλο ανθρώπων και με περιέργεια για τη ζωή.

Ίσως νοσταλγώ λίγο μια περίοδο που δεν είναι πολύ παλιά, πριν από την πανδημία, από το 2010 έως το 2020, τότε που οι παρέες ήταν πιο εξωστρεφείς. Βγαίναμε περισσότερο, γελούσαμε πολύ. Νομίζω ότι από την πανδημία και μετά έχουν στρογγυλέψει τα γέλια τα από καρδιάς. Νοσταλγώ λίγο τις βραδιές με παρέες που κάθονται έως αργά και γελάνε βροντερά. Το να μπορέσει κανείς να διατηρήσει μέχρι το τέλος της ζωής του έναν κύκλο ανθρώπων, με τους οποίους και συνυπάρχει και προχωράει παρατηρώντας τον κόσμο μαζί, είναι βασικός παράγοντας ευδαιμονίας».

Αν θα άλλαζε κάτι στο παρελθόν του; «Δεν μπορώ να σου πω εύκολα ότι θα άλλαζα κάτι, γιατί κάθε στιγμή της ζωής μου έπραττα με βάση αυτό που ήμουν τη δεδομένη στιγμή. Εκείνος ο εαυτός αυτά ήθελε και αυτά έκανε. Μέχρι 34 ετών έπαιζα ασταμάτητα. Από το 2013 και μετά διαλέγω τις ιστορίες που θέλω να πω και αυτό με γεμίζει αφάνταστα! Μου αρέσει να φτιάχνω μια παράσταση που θα συναντηθεί με το κοινό και, αν είμαι τυχερός, θα το διαπεράσει» λέει χαρακτηριστικά.

Με συγκινούν οι προκομμένοι άνθρωποι...

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης αναφέρει: «Μπορεί να δουλεύω πάρα πολύ, αλλά είμαι στην περίοδο με το λιγότερο στρες που είχα ποτέ. Βρίσκω τον χρόνο να παρατηρώ τον κόσμο γύρω μου και αυτό με ικανοποιεί αδιανόητα. Οι επαφές με τους ανθρώπους που αγαπώ μου δίνουν μεγάλη ικανοποίηση, όπως και η φυσική άσκηση. Αθλούμαι σταθερά πέντε φορές την εβδομάδα και το τένις είναι η καινούρια μου αγάπη».

Και δεν διστάζει να παραδεχθεί: «Θεωρώ τον εαυτό μου σκανδαλωδώς τυχερό και πολύ ευνοημένο. Ξεκινώντας από το ποιοι με γέννησαν, τι δυνατότητα παιδείας μού έδωσαν, τι ανατροφή πήρα ώστε να μπορέσω να πετάξω εκεί που ήθελα, πώς μου ήρθαν τα πράγματα... Από κατασκευής μου βλέπω το καλό σε κάθε συνθήκη. Αυτή η εύνοια δημιουργεί και μια αξία, να μπορείς να την αντιληφθείς και κάτι να την κάνεις. Με εκνευρίζουν οι άνθρωποι που είχαν στη ζωή τους ευνοϊκές συνθήκες και τις πέταξαν. Από την άλλη, με συγκινούν οι προκομμένοι – ξέρω, είναι λίγο παλιομοδίτικη λέξη, αλλά με μεγάλη αξία. Θαυμάζω όσους παίρνουν ό,τι τους δίνει η ζωή και το στραγγίζουν, όπως θαυμάζω και τους νέους που παλεύουν. Το να δημιουργήσεις σήμερα κάτι από το μηδέν είναι πολύ δύσκολο. Ούτε σπίτι δεν μπορούν να νοικιάσουν με τον μισθό τους!».